Zeloci, Esseńczycy, Masada i zwoje z Cumran to solidarność na kryzys

Każdy kraj, naród ma swoje zwyczaje i obrzędu które ich zespalają w obliczu kryzysu, ale też na co dzień. Niektóre z owych obrzędów służą przypominaniu niekiedy tragicznych ale bohaterskich wydarzeń świadczących o sile i wytrwałości przodków. Tak właśnie dzieje się z ponurą historią wzgórza – twierdzy Masada w Izraelu. Miejsce ów to swego rodzaju izraelska solidarność na kryzys, tam bowiem każdy Izraelczyk, każdy rekrut ich armii obowiązkowo składa przysięgę na groby przodków, którzy polegli wiele wieków temu w powstaniu żydów przeciwko cesarstwu Rzymskiemu. Powstanie ów kosztowało życie wielu żydów, ostatni obrońcy twierdzy Masada solidarnie popełnili samobójstwo nie chcąc się poddać Rzymianom. Wybrali z pośród siebie losowo dziesięciu mężczyzn co zabili pozostałych przy życiu kobiety i dzieci, potem z owych dziesięciu wybrali jednego co zabił dziewięciu, na koniec sam wbił miecz w swoje trzewia. To historia Zelotów. Wielu stwierdzi, że to nie mądra solidarność. Nie można postrzegać jej tak jednostronnie. Założenia były jak najbardziej zgodne z zasadami solidarności. Młodzi Izraelczycy chcący wstąpić do armii broniącej, już na początku wpajane mieli zasady oraz etos prawdziwego obrońcy. Zapoznawani byli z historią swojego narodu, z konfliktem między rzymianami, który ich pogrążył. Kryzysem w tym przypadku nazwać możemy niemoc w starciu z przeciwnikiem. Coraz to liczniejsze straty, a także widmo klęski posunęło naród izraelski do tak drastycznych czynów. Właśnie taką postawę możemy nazwać solidarnością. Nie rozpatrując jej w innych kwestiach jak tylko zjednoczenia, można stwierdzić, że naród zsolidaryzował się między sobą. Podejmując decyzję o walce do końca, a gdy ta już nie miała sensu o samobójstwie, Izraelczycy uznali że niema lepszego rozwiązania. Zaakceptowali ją jako jedyną słuszną i poddali się jej bez wyjątku. Chociaż samą decyzję możemy uważać za kontrowersyjną, to postawę ludzi musimy nazwać solidarną. Tak samo jak zjednoczyli się aby bronić swoich ziem, tak samo, gdy już nie było szans nie chcieli oddać się w ręce Rzymian, a solidarnie podjęli jedną decyzję.