Solidarność czy kryzys? Co jest silniejsze?

W dzisiejszych czasach coraz powszechniejszym zjawiskiem jest zjawisko indywidualizacji życia. Każdy z ans zdaje się żyć dla siebie i tak naprawdę tylko ze sobą. Krocząc ulicami miast każdego dnia mijamy anonimowych ludzi, których nie jesteśmy w stanie tak naprawdę nic, dosłownie nic powiedzieć. Nawet w naszym najbliższym środowisku istnieją osoby, których najzwyczajniej w świecie nie znamy i z trudem niekiedy dostrzegamy ich obecność. O solidarności nie ma więc co mówić… Ba, nie można nawet o niej wspomnieć. Ale… pojawia się taki moment gdzie zaczyna się coś dziać. Gdy z wolna zakrada się po cichu, zasięgiem swym obejmuje coraz większą powierzchnię i coraz częściej pojawia się na ustach wszystkich jego złowrogie imię: „kryzys”. W czasie gdy samodzielna walka przestaje przynosić oczekiwane efekty, gdy walka z kryzysem coraz częściej męczy i wykańcza pojedyncze jednostki, cichutko i bez zbędnych fanfarów zaczyna pojawia się ona, cicha i skromna: „solidarność”. Pod swoim orężem gromadzi coraz większą liczbę jednostek. Ludzie przestają się traktować jak obcy ludzie i coraz bardziej poznają siebie. Niekiedy na światło dzienne wychodzą także emocje, które sprzyjają uwiarygodnieniu danych osób. Połączone siły staja się ogromną siłą, która jest w stanie poradzić sobie z każdym kryzysem i problemem. Solidarność odzyskuje wiec swoje znaczenie i znów daje o sobie znać. Patrząc na wydarzenia na arenie międzynarodowej i na naszą rodzimą sytuację w kraju bardzo łatwo można dostrzec, że każdego dnia słowo solidarność nabiera znów swojego blasku i coraz częściej pojawia się na ustach coraz większej liczby ludzi. Nie ważne jak bardzo kryzys starałby się włączyć, jakimi metodami by nie działał, jakich sfer naszego życia dotykał to i tak solidarność, można by rzec: zwykła ludzka solidarność jest w stanie przełamać każde jarzmo i zlikwidować każdy kryzys- nie ważne czy jest on w zarodku czy mamy już do czynienia z jego pełną i rozwiniętą formą. O solidarności nie można nigdy zapomnieć.