Decydujące było słowo honoru i solidarność na kryzys

Zwykli rybacy uratowali rezerwy Norweskiego złota przed konfiskatą hitlerowców. Taka solidarność na kryzys jest mało spotykana, wszak wiadomo złoto kusi wielu, tymczasem zanim Niemcy weszli do Norweskiego Banku Centralnego Skrzynie i beczki pełne państwowego złota załadowano do ładowni zwykłych rybackich kutrów. Ich kapitanowie zaś poręczyli jedynie słowem honoru dowiezienie cennego ładunku bezpiecznie na odległą północ portu Tromsoe. Tak oto Norwescy rybacy uratowali narodowe skarby i złoto, po drodze widząc na niebie bombowce, zarzucali zwyczajnie wtedy sieci, sprawiali tym samym wrażenie, iż jest ich normalny dzień pracy – łowienie dorszy. Tymczasem Niemcy wiedzieli że złoto jest wciąż w Norwegi ale nijak nie mogli pojąć że opakowane dorszami skrzynie ze skarbem narodowym płyną spokojnie na północ. Również nieliczna załoga ów kutrów rybackich o tym fakcie miała pojęcie, wszystko wymagało bowiem zachowania największej tajemnicy. Trzeba przyznać, że kryzys jakim jest wojna szczególnie jednoczy społeczeństwo. Każdy z obywateli nie myśli już o sobie jako o jednym z wielu na świecie, a o sobie jako obywatelu danego kraju. Tak w tym przypadku norwescy rybacy nie skorzystali z okazji, nie pokusili się łatwym zarobkiem dzięki któremu mogli by zapewnić sobie i najbliższej rodzinie życie w tak ciężkim okresie jakim jest wojna, ale z solidaryzowali się z całym narodem, wiedząc że tylko takim postępowaniem mogą pomóc całemu kraju. Żyjąc w spokojnych czasach, w ustabilizowanym otoczeniu, niekiedy ciężko nam o solidarność błahych sprawach. Dopiero gdy dotknie nas większe nieszczęście, jednoczymy się i nawzajem sobie pomagamy. Po części powoduje to fakt, że każdy z nas boryka się z problemami dnia codziennego. Są one mniejsze lub większe, ale zazwyczaj każdego z osobna. Dopiero gdy jeden, ten sam problem dotyka większą liczbę osób, dane środowisko, miasto czy kraj dostrzegamy możliwość rozwiązania go jedynie z solidaryzowani ze sobą. Wtedy każdy staje się równy wobec drugiego, a podejmowane działania nie są wykorzystywaniem innych. Czyny stają się szlachetne, tak aby zła sytuacja jak najszybciej zmieniła swój bieg i przywróciła życie do normalności.